ວິສາຫະກິດຂະໜາດໃຫຍ່ມັກຈະປະສົບກັບອຸປະສັກທາງດ້ານເຕັກນິກທີ່ສຳຄັນເມື່ອຈັດການກັບຂັ້ນຕອນການແປເອກະສານຈາກພາສາອັງກິດເປັນພາສາຍີ່ປຸ່ນ.
ການປ່ຽນຈາກລະບົບຕົວອັກສອນທີ່ໃຊ້ຕົວອັກສອນລາຕິນ ໄປສູ່ລະບົບຕົວອັກສອນຫຼາຍໄບຕ໌ທີ່ສັບສົນ ສ້າງຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ມີຢູ່ໃນໂຄງສ້າງໄຟລ໌ດິຈິຕອລ.
ຖ້າບໍ່ມີເຄື່ອງມືພິເສດ, ເອກະສານເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະອອກມາຈາກເຄື່ອງມືແປພາສາມາດຕະຖານພ້ອມກັບຜັງເລົາທີ່ເສຍຫາຍ, ຕົວອັກສອນທີ່ອ່ານບໍ່ໄດ້, ແລະ ຮູບພາບທີ່ຈັດລຽງບໍ່ຖືກຕ້ອງ.
ບົດຄວາມນີ້ສຳຫຼວດວ່າເປັນຫຍັງຄວາມລົ້ມເຫຼວເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ວິທີແກ້ໄຂ AI ສະໄໝໃໝ່ຊ່ວຍຟື້ນຟູຄວາມເປັນມືອາຊີບໃຫ້ກັບຊັບສິນທົ່ວໂລກທີ່ແປແລ້ວຂອງທ່ານ.
ເປັນຫຍັງເອກະສານຈຶ່ງມັກຈະເສຍຫາຍເມື່ອແປຈາກພາສາອັງກິດເປັນພາສາຍີ່ປຸ່ນ
ເຫດຜົນຫຼັກທີ່ການແປເອກະສານຈາກພາສາອັງກິດເປັນພາສາຍີ່ປຸ່ນເຮັດໃຫ້ໄຟລ໌ “ເສຍຫາຍ” ແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມແຕກຕ່າງພື້ນຖານລະຫວ່າງການເຂົ້າລະຫັດຕົວອັກສອນ ແລະ ການພິມ.
ພາສາອັງກິດໃຊ້ຊຸດຕົວອັກສອນດຽວ-ໄບຕ໌ ບ່ອນທີ່ຕົວໜັງສືແຕ່ລະໂຕໃຊ້ພື້ນທີ່ທາງນອນທີ່ຄົງທີ່ ແລະ ສາມາດຄາດຄະເນໄດ້.
ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຕົວອັກສອນຍີ່ປຸ່ນແມ່ນຫຼາຍໄບຕ໌ ແລະ ຕ້ອງການຂໍ້ມູນດິຈິຕອລຫຼາຍກວ່າຫຼາຍເພື່ອສະແດງອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
ເມື່ອເຄື່ອງມືແປພາສາປ່ຽນຄຳສັບພາສາອັງກິດຫ້າຕົວອັກສອນດ້ວຍຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນສາມຕົວ, ໂຄງສ້າງ XML ພື້ນຖານຂອງເອກະສານອາດຈະບໍ່ຄຳນວນຂະໜາດກ່ອງໃສ່ຄືນໂດຍອັດຕະໂນມັດ.
ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຮູບຊົງພາຍໃນຂອງໄຟລ໌ເອກະສານມັກຈະແຂງກະດ້າງ, ໂດຍສະເພາະໃນຮູບແບບເຊັ່ນ PDF ຫຼື ໄຟລ໌ Word ເກົ່າ.
ຂໍ້ຄວາມພາສາຍີ່ປຸ່ນໂດຍທົ່ວໄປຕ້ອງການຄວາມສູງຂອງເສັ້ນຕັ້ງຫຼາຍກວ່າເພື່ອໃຫ້ອ່ານເຂົ້າໃຈໄດ້ ເມື່ອປຽບທຽບກັບຂໍ້ຄວາມພາສາອັງກິດທີ່ມີຂະໜາດຈຸດດຽວກັນ.
ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດ “ຂໍ້ຄວາມລົ້ນ” (text overflow), ບ່ອນທີ່ເນື້ອໃນທີ່ແປແລ້ວໄຫຼອອກຈາກກ່ອງຂໍ້ຄວາມທີ່ກຳນົດໄວ້ ຫຼື ຖືກຕັດອອກໝົດ.
ເນື່ອງຈາກກົນໄກການຈັດວາງເອກະສານຖືກອອກແບບມາສຳລັບແຫຼ່ງຂໍ້ມູນພາສາອັງກິດ, ມັນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປັບຕົວເຂົ້າກັບຄວາມຕ້ອງການທາງພື້ນທີ່ຂອງການພິມພາສາຍີ່ປຸ່ນໄດ້.
ການເຂົ້າລະຫັດຕົວອັກສອນຍັງມີບົດບາດສຳຄັນໃນການທີ່ໄຟລ໌ປາກົດວ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ສະແດງກ່ອງ “ໂຕຟູ” ທີ່ມີຊື່ສຽງ.
ຖ້າເອກະສານຕົ້ນສະບັບຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍໃຊ້ຕົວອັກສອນທີ່ຂາດສັນຍາລັກພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ຊອບແວຈະພະຍາຍາມປ່ຽນແທນດ້ວຍຕົວອັກສອນເລີ່ມຕົ້ນ.
ການປ່ຽນແທນນີ້ມັກຈະບໍ່ເຄົາລົບການຕັ້ງຄ່າ kerning ແລະ tracking ຕົ້ນສະບັບ, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ຄວາມວຸ້ນວາຍທາງສາຍຕາທີ່ເບິ່ງບໍ່ເປັນມືອາຊີບ.
ໂດຍການໃຊ້ <a href=
댓글 남기기